Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Από το βιβλίο

«Ιστορία της γενέτειράς μου, του χωριού Ιντζέκιοϊ» του Γεώργιου Ι. Γιαννακάκη.

Την ημέρα του Ευαγγελισμού, 25 Μαρτίου, το φυτρωμένο σιτάρι, που καθ' όλον το

χειμώνα είναι ανυψωμένο μια σπιθαμή, αποτείνεται προς τη μητέρα του Γη και την

αποχαιρετά. Σύμφωνα με την παροιμία, ο διάλογος μεταξύ σιταριού και γης κατά τη στιγμή του αποχωρισμού έχει ως εξής:

Το σιτάρι λέει :

 Σ' αφήνω γειά μαννούλα μου!

Η Γή ρωτά :

Παιδί μου, πού θα πάς;

Το σιτάρι απαντά :

Θα πάω να με φάνε, εκείνοι που θα φας!

Ο παραπάνω διάλογος υπαινίσσεται τη συνεχή εναλλαγή της ύλης, χωρίς να

χάνεται τίποτα. Το σιτάρι μεγαλώνει και ωριμάζει τρεφόμενο από τη γή, αυτό τρώνε

οι άνθρωποι, αλλά στο τέλος και αυτοί γίνονται πάλι χώμα.

'Ερευνα-Φωτογραφίες Χουβαρδάς Θ. Αλέξανδρος 

Η οικιστική αποκατάσταση των πρώτων Κρυονεριτών.

Κείμενα- Φωτογραφίες, Αλέξανδρος Θ. Χουβαρδάς.

   Το σπίτι της φωτογραφίας είναι το σπίτι του Μπαίρα Αθανάσιου, στο Κρυονέρι, το οποίο γκρεμίστηκε πριν από λίγα χρόνια. Οι πρόγονοι μας όταν ήρθαν πρόσφυγες, από την Ανατολική Θράκη τον Οκτώβριο του 1922 και τον Πόντο τον Σεπτέμβριο του 1923 και εγκατασταθήκαν στο χωριό, οι πρώτοι εκείνοι Κρυονερίτες πέρασαν πολύ δύσκολα τα πρώτα χρόνια. Όλοι εγκαταστάθηκαν σε παλιά τούρκικα σπίτια -όπως αυτό της φωτογραφίας- που άδειασαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών.      Έζησαν μάλιστα σε αυτά μαζί με τους Τούρκους ιδιοκτήτες τους από τον Οκτώβριο του 1922 έως την άνοιξη του 1924 που αποχώρισαν και οι τελευταίες από της 200 περίπου, τούρκικες οικογένειες για τα χωριά Οζλούς και Ντερέκιοι της Προύσας, οπού όπως γνωρίζουμε σήμερα εγκαταστάθηκαν, μαζί με τους Τούρκους της Όσσας και του Σοχού μόνιμα. Πολλά τα σπίτια αυτά, πολλές και οι οικογένειες που βολεύτηκαν. Πως ήταν τα τούρκικα σπίτια στο Γκιρμίτς τότε, Κρυονέρι σήμερα.

Η βρύση του "Μαζαράκη" ή Κόκκινη βρύση

      Η βρύση του "Μαζαράκη" βρίσκεται σε απόσταση 2,7 χλμ από το Κρυονέρι στον δασικό δρόμο Κρυονερίου-Όσσας, είναι μια πετρόκτιστη βρύση που μετράει αιώνες ζωής, -απο την οθωμανική εποχή- έχει την δική της ξεχωριστή Ιστορία να μας διηγηθεί, ας την "ακούσουμε".

      Μετά από σχετική ενημέρωση του Καρασσαβίδη Χρήστου του Θεοδώρου που μας εξιστόρησε πληροφορίες που επιβεβαιώθηκαν και από τους Αλτή Παρασκευά, γεννηθείς το 1917 και Μαζαράκη Φώτη, γεννηθείς το 1929. σύμφωνα με τις πληροφορίες λοιπόν που μας έδωσαν οι προαναφερόμενοι συγχωριανοί μας η βρύση αυτή παλιότερα λεγόταν  "Βρύση του Αη Λια" ή "κόκκινη βρύση" -από το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του νερού της-.

Μετονομάστηκε σε βρύση του "Μαζαράκη"  εξαιτίας του τραγικού θανάτου, στο σημείο εκείνο, του πατερά του Μαζαράκη Φωτίου, Μιχάλη κατά το εμφύλιο. Ένα απο τα περιστατικά που έγιναν σε αυτή, είναι το ακόλουθο που διαδραματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '20 όταν κάποιος γέρος βαριά άρρωστος μεταφέρονταν απο τον γιο του, με μουλάρι από το Κρυονέρι στην Όσσα σε έναν γνωστό Ρώσο Ιατρό που ζουσε εκεί, έκαναν λοιπόν μία στάση στη βρύση του Αη-Λιά για να ξεδιψάσουν και να ανακτήσουν δυνάμεις για το ταξίδι. Το εκπληκτικό είναι ότι η υγεία του γέροντα βελτιώθηκε αναπάντεχα όταν ήπιε νερό από την βρύση και επέστρεψε στο χωριό υγιέστατος.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΖΕΚΙΟΪ ΑΝ. ΘΡΑΚΗΣ.

Τα τραγούδια αυτά του Ιντζέκιοϊ (Λεπτοχώρι) Αν. Θράκης έφτασαν στο χωριό μας από τον Χατζηαναγνώστου Κων/νο του Ευστρατίου, σε εμένα δε από την κόρη του Γραμματόγλου Αθηνιώ σύζυγο Δημητρίου.

 

  ΚΥΝΗΓΟΣ

Κυνηγός που κυνηγούσε εις το δάσος μια φορά
έτυχε να συναντήσει μια ερημοεκκλησιά.

Προχωρεί και μπαίνει μέσα με λυπητερή καρδιά.
Βλέπει μια και προσκυνούσε μια μικρή καλογριά.

Καλογριά της λέει ο νέος τ΄ όνομά σου σου ζητώ
ας το μάθω κι ας πεθάνω στο ερημοκλήσι αυτό.

Το όνομά μου δεν στο λέω γιατί θα με λυπηθείς
γιατί εσύ ήσουνα η αιτία καλογριά για να με δεις.

5 και 35 και 50 και 8 αν ρωτάς για τ΄ όνομά μου
τ΄ όνομά μου είναι αυτό.